İzmir Havacılık Meslek Yüksekokulu / İzmir Aviation Vocational School
Permanent URI for this collectionhttps://acikarsiv.thk.edu.tr/handle/123456789/2515
Browse
Search Results
Organizational Unit PRAGMATIC FUNCTIONS OF CLAUSAL REPETITIONS IN TURKISH DAILY SPOKEN DISCOURSEFace-to-face communication occurs in real time and thus speakers continuously need to plan and produce their utterances online. Verbal repetition is a linguistic tool commonly used by speakers in natural everyday discourse. and it attracts a great deal of interest in various types of spoken discourse including daily spoken discourse, service encounters, child language, classroom discourse etc. in an attempt to determine their cognitive, communicative, psycholinguistic and interactive functions. Pragmatic repetition refers to purposeful iteration of one’s own speech or the speech of a co-participant during spontaneous discourse. It is considered as a natural component of communication which fulfills various functions in spoken discourse. Van Lancker Sidtis and Wolf (2015) classify repetitions into three primary functions which further divide into several sub-functions. Primary functions of pragmatic repetitions have been described as i) maintaining the form of the conversation, ii) enhancing the content, and iii) socialization. As for the linguistic form of repetitions, five formal categories have been identified: i) localness (immediate, delayed or distant repetition); ii) preservation (exact or nonexact repetition), iii) source (self-repetition or other-repetition), iv) grammatical unit (word, phrase, clause etc.) and v) phrase type (novel or formulaic). This study aims to determine the functions of sentence repetitions in 4-hour Turkish daily spoken discourse using the given taxonomy within the framework of Conversation Analysis. Results showed that sentence repetitions were mainly used for socialization in other-repetitions and for maintaining the form of the conversation in self-repetitions.Organizational Unit Türkçe Gündelik Konuşmalarda Kendini Övme Sözeyleminin İncelenmesietkileşimlerde bireyler, olumlu bir öz imge sunmak amacıyla belirli sözlü ve sözsüz stratejiler kullanmaktadır (Tobback, 2019). Bu dilsel stratejiler edimbilim alanyazınında kendini övme (İng. self-praise) olarak adlandırılmakta ve bir konuşucunun sahip olduğu bir nitelikle ilgili açık ya da örtük olarak olumlu değerlendirmede bulunmasını içeren bir sözeylem olarak açıklanmaktadır (Dayter, 2016: 65). Etkileşim sırasında kendini övme, Leech’in (1983) alçakgönüllülük kuralını ihlal etmesi ve dinleyenin olumlu yüzüne zarar vermesi nedeniyle (Brown ve Levinson, 1987) potansiyel olarak sorunlu bir toplumsal eylem olarak kabul edilmektedir (Pomerantz, 1978; Leech, 1983; Brown ve Levinson, 1987; Golato, 2005). Kendini övme eyleminin edimbilimsel özellikleri yüz yüze ve çevrimiçi etkileşimlerde İngilizce (Speer, 2012; Dayter, 2014, 2016, 2021; Rüdiger ve Dayter, 2020), İspanyolca (Maiz-Arevalo, 2021), Fransızca (Tobback, 2019; Aronsson ve Morgenstern, 2021), Mandarin Çincesi (Wu, 2011) ve Japonca (Itakura, 2022; Sadler, 2024) gibi farklı dillerde incelenmiştir. Ancak alanyazın taramasında bu sözeylemin Türkçe gündelik dilde incelendiği bir çalışmaya rastlanmamıştır. Bu nedenle, bu çalışmanın amacı, Türkçe konuşucularının günlük etkileşimlerde kendini övme eylemini kullanma biçimlerinin belirlenmesidir. Çalışmanın veri tabanı, yakın arkadaşlar arasında geçen 5 saatlik Türkçe günlük konuşma kaydından oluşmaktadır. Rüdiger ve Dayter (2020) tarafından ortaya atılan ve Sadler (2024) tarafından doğal konuşma bağlamı için özelleştirilen “kendini övme buzdağı” modeli çalışmanın çözümleme çerçevesini oluşturmaktadır. Sözü edilen taksonomi doğrudan kendini övme ve dolaylı kendini övme olmak üzere iki ana ulamdan oluşmaktadır. Doğrudan kendini övme, konuşucunun kendisine yönelik olarak açıkça olumlu değerlendirmede bulunmasını ifade ederken, dolaylı kendini övme, eylemin edimsöz gücünün bir dizi strateji (üçüncü şahıs aracılığıyla övme, odak kaydırma, yadsıma, şikâyet yoluyla kendini övme, mizah/şaka vb.) aracılığıyla hafifletildiği kendini övme ifadelerini içermektedir. Veritabanı çözümlemesinde 19 doğrudan ve 22 dolaylı olmak üzere toplam 41 kendini övme ifadesi saptanmıştır. Sonuçlar, her ne kadar aralarında anlamlı bir fark bulunmasa da Türkçe konuşucularının dolaylı kendini övme stratejilerini daha sık kullandıklarını ve bu şekilde övgüden kendilerini uzaklaştırmak amacıyla hafifletme stratejilerine başvurduklarını göstermiştir. Çoğu toplumda kendini övmenin olumlu bir tutum olarak karşılanmadığı bilinmektedir (Wu, 2011; Speer, 2012). Türkçe gündelik söylemde kendini övme eylemi üzerine yapılan bu ilk çalışmada Türkçe konuşucularının kendini övme sözeylemini çeşitli hafifletme stratejileri aracılığıyla hem kendilerinin hem de dinleyicilerin yüzünü koruma amaçlı olarak kullandıkları belirlenmiştir. Öte yandan, alanyazın bulgularının aksine, bu çalışmada doğrudan kendini övme ifadelerinin nispeten sık kullanıldığı belirlenmiştir. Bu bulgu, bu çalışmanın katılımcılarının birbirini yakından tanıyan kişiler olması ile ilişkilendirilebilir. Bu nedenle, kendini övme eyleminin farklı bağlamlarda ve farklı katılımcı grupları arasında gerçekleşen etkileşimlerde ve daha geniş bir veritabanında kullanılma biçimi ve sıklığının incelenmesi Türk toplumunun genel eğilimini ortaya koyması açısından önemli ipuçları verecektir.Organizational Unit Gazete Köşe Yazısı Söyleminde Yükleme Stratejileri: Söylem Tarihsel Yaklaşım Çerçevesinde Bir ÇözümlemeGazete köşe yazarları temsilcisi oldukları yayın kuruluşunun ideolojisini çeşitli stratejiler yoluyla metne aktarmakta; bu ideolojiler Eleştirel Söylem Çözümlemesi’nin (ESÇ) sunduğu çözümleme araçları ile ortaya koyulabilmektedir. Bu çalışmanın amacı, 25 Haziran 2020 tarihinde Fatih Sultan Mehmet’in İtalyan ressam Bellini tarafından yapılan tablosunun İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından satın alınmasının farklı ideolojik yönelimlere sahip Sözcü ve Yeni Akit gazetelerinde yer alan köşe yazılarında yansıtılma biçimlerinin incelenmesidir. Bu amaçla, söz konusu tablonun satın alınmasının konu edildiği iki köşe yazısı Söylem Tarihsel Yaklaşım’ın (Reisigl & Wodak, 2009) yükleme stratejisi çerçevesinde çözümlenmiştir. Bulgular, Yeni Akit gazetesindeki köşe yazısında yükleme stratejisinin biz ve onlar ayrımını yansıtma amacıyla; Sözcü gazetesindeki köşe yazısında ise, beklenenin aksine, biz ve onlar ayrımını hafifleterek farklı ideolojik eğilimlere sahip toplumsal aktörler arasında benzerlik kurma amacıyla kullanıldığını göstermiştir. Bu bulgu, gazete köşe yazarlarının ideolojilerini metne aktarmasında belirleyici etmenin ele alınan konu olduğunu ve yükleme stratejisinin gazete köşe yazarları tarafından temelde hedef kitleyi ikna etme amacıyla kullanıldığını ortaya koymaktadır.Organizational Unit Multiple Sayings as a Resource for Halting a Course of Action in Interaction: Evidence from Turkish Everyday DiscourseSelf-repetition, which is defined as repeating one’s own utterance, performs various functions in spoken discourse. This study investigates the use of “multiple sayings”, a specific type of self-repetition which involves the speaker’s repetition of some unit of talk in the same turn multiple times, under a single intonational contour. In everyday discourse different linguistic resources are used as multiple sayings performing different communicative functions. The study limits itself in two aspects: (i) the use of lexical multiple sayings such as “yes yes yes” and “wait wait wait”; (ii) their function of halting the prevailing course of action in talk-in interaction. Although repetitions have been investigated in Turkish in several studies, this specific form of repetition and this specific function remains to be explored. To this end, using Conversation Analysis as the method of analysis, the study aims to find out what multiple sayings are used in Turkish everyday discourse for halting a course of action and what courses of action they halt. The database of the study consists of the recordings of a 10-hour Turkish everyday discourse. The analysis of the data reveals that in line with the previous studies conducted in other languages, Turkish speakers use multiple sayings to stop an unwarranted course of action, which implicates the universality of this function.
